در كتاب‌هاى امروز اروپا ذكر نشده است و اين نه از آن جهت است كه گياهان دارويى آن خواص را دارا نيستند ، بلكه به اين علت است كه مطالعات دانشمندان اروپا هنوز به آن درجه نرسيده است كه اين خواص را تصديق و تأييد كند . يك مثال ساده مىآوريم تا آنچه گفتيم تأييد شود و نظير اين مثال‌ها هم بسيار است . در كتاب‌هاى طبى ، مخصوصا كتاب‌هاى مربوط به گياهان دارويى قديم ايران ، از جمله تحفهء المؤمنين ، در مبحث گردو خواص فوق‌العاده زيادى براى پوست سبز گردو ، مغز گردو ، روغن گردو ، برگ و ريشهء درخت گردو ذكر شده است . همهء اين خواص را اروپاييان تا اواخر قرن هيجدهم قبول داشتند ولى در قرن نوزدهم ، مخصوصا در اواخر اين قرن ، كه همهء علوم به‌سرعت ، در پيشرفت بود ، پزشكان اروپا منكر خواص روغن گردو شدند و گفتند روغن گردو خاصيت مخصوصى ندارد ، بنابراين ، ديگر نبايد به عنوان دارو مصرف شود . بزرگ‌ترين سند موثق و معتبر در اين مورد دايرهء المعارف علوم پزشكى است كه در اواخر قرن نوزدهم ، در صد مجلد توسط 700 تن از بزرگ‌ترين دانشمندان و پزشكان فرانسوى تأليف شده است . در جلد سيزدهم اين دايرهء المعارف ، در مبحث گردو « 1 » چنين مىخوانيم : روغن گردو خاصيت مخصوصى نداشته و امروزه ديگر به عنوان دارو تجويز نمىشود . سال‌ها از اين جريان گذشت ، قرن بيستم رسيد ، ويتامين‌ها يكى پس از ديگرى كشف شد ، تا اينكه در بحبوبهء ترقى علوم در سال 1946 ، پير مانسو « 2 » در كتاب مفردات پزشكى ، كه يك كتاب رسمى كلاسيك است و در دانشكده‌هاى پزشكى و داروسازى كشورهاى فرانسوى زبان تدريس مىشود در صفحهء 912 چنين نوشت : ويتامين F از اسيدهاى چرب اشباع نشده ، از قبيل اسيد لنيولئيك و اسيد لينولنيك ساخته شده است . هانس در سال 1933 ثابت كرد كه در سرم خون اطفال مبتلا به اگزما ، اسيدهاى چرب

--> ( 1 ) . Noyer ( 2 ) . Pierre Manceau